Komkommertijd. Herhalingen van herhalingen op tv en flauwekulberichten in de krant. En dan verschijnt daar plotseling een berichtje over de kat Casper. De kat uit het Zuid-Engelse Plymouth, die regelmatig een ritje maakt met buslijn 3. Hij wacht keurig in de rij bij de halte en nestelt zich vervolgens behaaglijk op een bank achter in de bus. Zijn eigenaresse keek vreemd op toen ze van zijn reisjes hoorde, maar vertelde dat ze hem Casper had genoemd omdat hij steeds als een spook wist te verdwijnen. Casper reist de hele verdere rit mee en weet precies wanneer hij op de terugreis uit moet stappen, al heeft de directie van het busbedrijf zijn chauffeurs gevraagd een beetje op het beest te letten.
Het lijkt wel een sprookje. Maar in sprookjes, van die van de gebroeders Grimm tot en met George Orwells Animal Farm, vertegenwoordigen dieren mensen of menselijke eigenschappen. Waar zou Casper dan voor staan? Is het gewoon een avontuurlijk dier of offert hij één van zijn negen levens op om ons mensen iets duidelijk te maken? Een niet ongevaarlijke missie omdat katten in sprookjes over het algemeen, als huisgenoot van de kwade heks, geen goede naam hebben.
In tegenstelling tot een jaar geleden, toen de-escaleren het toverwoord was, ziet de NS-directie nu graag dat de touwtjes wat strakker aangehaald worden. Zero-tolerance zoals dat heet. In stiltecoupes mag niet eens meer gefluisterd worden, kaartjes met korting die na 23:59 uur gekocht worden zijn pas de volgende dag na 09:00 uur geldig en niet meer in het nachtnet, roken op het perron wordt strenger aangepakt en voeten van de bank of je riskeert een fikse boete. Allemaal maatregelen die de sfeer in de trein niet ten goede komen en bij strikte handhaving de nodige discussies en daarmee agressie zullen oproepen. Het is me niet helemaal duidelijk waar deze regelwoede ineens vandaan komt. Wel wie voor de handhaving op mag draaien…
En dan staat daar plotseling een kat op de stoep, die zonder kaartje instapt, met al zijn poten plaatsneemt op een bank en luidruchtig begint te spinnen in de stiltezone. En het personeel onderneemt niets. Sterker nog, het personeel legt deze kat in de watten, vertroetelt hem en zorgt ervoor dat hij gewekt wordt al hij zijn bestemming bereikt heeft. Dit vriendelijke spookje zet alle huisregels op zijn kop, doet alsof ze helemaal niet bestaan. Het mooiste is wel dat deze kat weet niet alleen het rijdend personeel voor zich te winnen, maar dat ook de reiziger aan zijn kant staat. Zelfs de directie reageert vertederd. Opeens wijzen alle neuzen in dezelfde richting, zonder dat er ook maar één onvertogen woord gevallen is.
Iedereen mag er het zijne van denken, maar ik geloof niet dat dit sprookjesdier juist op dit moment opduikt. Toeval bestaat niet. Ik hoop dat hij snel de oversteek naar het vaste land maakt. Als we er nou maar iets van zouden leren…
*****
*****
De muziek komt uit de musical Cats van Andrew Lloyd Webber, gebaseerd op Old Possum's book of practical Cats van T.S. Eliot: Old Deuteronomy.
Naar verluidt hebben zijn medereizigers Casper ondertussen de naam Macavity gegeven. Eveneens uit de musical Cats. Macavity is de Mysterycat en deze naam heeft dus vooral te maken met zijn verdwijnkunst.
Overige toevoegingen deze week:
Komt het door een soort afstomping dat je het leed van de getuige niet meer ziet?
Hoe zit het met het schuldgevoel van de taxichauffeur?
Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Vijf of zes wel? En moeten ze dan nog leven?
Is er een ornitholoog die dit nog kan determineren?
