Bade en Strop waren die warme dag veel te ver van de burcht afgedwaald en hadden nu een verschrikkelijke dorst. Ze waren dan ook door het dolle heen toen ze bij een groot meer kwamen. Met een plons sprongen ze in het water. Daar leek Bade in het niets op te lossen. Met prikkende ogen zocht Strop tot hij uitgeput was, maar hij kon Bade niet meer vinden. Eenzaam zat hij op de kant te huilen, toen hij gevonden werd door een man die een wandeling maakte. Deze zette de das liefdevol op zijn schouder en nam hem mee naar de fabriek waarvan hij directeur was. Strop vond het best, hij treurde alleen maar om Bade.
Op een dag vroeg de directeur: ‘Heb jij geen familie die hier wil komen? Dan doe ik al mijn werknemers een das om. Wat zullen de mensen dan eerbied voor mij hebben.’ Strop schrok. Dat zouden de andere dassen vast niet leuk vinden. Die nacht sloop hij stilletjes terug naar de burcht. Maar de directeur volgde hem stiekem en zette strikken bij alle uitgangen. De volgende dag gaf hij al zijn werknemers een das. Maar de diertjes wilden niet blijven zitten en daarom bond de directeur, Windsor heette hij, ze met een dubbele knoop vast.
En hoe zijn werknemers ook klaagden, al vielen de mussen van het dak van de hitte, ze mochten de das nooit meer af doen. Alleen voor zichzelf maakte de directeur soms een uitzondering. En een heel enkele keer, eens in de zoveel jaar, voor iemand van Koninklijken bloede.
