De allerlaatste Boord & Wal. Er zal een nieuw productieblad komen waarvan ik niets wist toen ik deze column schreef en nu, twee maanden later, nog steeds niet.
De muziek komt uit de film Mascara: Aria for somebody just left, gezongen door Eva Robins en Lou Deprijck, gecomponeerd door Lou Deprijck en Gwenael Micault.
Oud en Nieuw
Hartje zomer. Het ene moment is het 30°C in de schaduw en loopt het zweet over je rug, dan moet je weer rennen voor een hevig onweer. Vooral tijdens plaknachten droom ik weleens over pinguïns die nu bij -60°C overwinteren op Antarctica, of de airco in een nieuwe VIRM. Zo vreemd is het dus niet dat ik in de warmste maand van het jaar een stukje schrijf over Oud en Nieuw. Nee, nog niet de overgang van 2009 naar 2010, maar van het oude Boord & Wal naar het nieuwe productieblad waarvan ik op het moment dat ik dit schrijf nog niet meer weet dan dat de naam begint met oNS. Ik kan dus alleen afscheid nemen van het Oude - waar ik mijn eigen, bescheiden bijdrage aan heb mogen leveren - maar nog niets zinnigs zeggen over het Nieuwe.
In haar boek ‘Contrapunt’ schrijft Anna Enquist over de tijdsbeleving van een Zuid-Amerikaanse indianenstam: De mensen van dat volk zien het verleden voor zich liggen en voelen de toekomst in hun rug. Hun gezichten zijn naar het verleden gekeerd, wat nog komen zal komt als een onvoorziene overval.
Het lijkt me wel een mooi perspectief. Rustgevend. Bovendien rijdt geen enkele trein met vertraging. ‘Deze trein vertrekt over ongeveer tien minuten,’ is immers klinkklare (n)oNSens als de toekomst onvoorspelbaar is. Al verwacht ik niet dat deze indianenstam er een eigen spoorwegnet op nahoudt.
Voor moderne westerlingen is een leven met alleen heden en verleden ondenkbaar geworden. Daarvoor zijn we veel te toekomstgericht. En na deze allerlaatste Boord & Wal ben ik toch wel benieuwd wat oNS in de rug zal overvallen…
