Wat heb je aan al dat gepraat als er toch niemand meer luistert?
Op de achtergrond: Stef Bos met een fragment uit 'De Stilte' van de cd 'Is dit nu later.'
Kikkers en Haantjesgedrag
Spreken is zilver, zwijgen is goud. Een oud maar bijna vergeten spreekwoord. Praatgroepen, praatprogramma’s, we hebben zelfs al een praatzender (Het Gesprek) en overal verrijzen praatpalen voor als je even niemand hebt om tegenaan te praten. Als je op straat vijf minuten niets zegt word je vol medelijden aangekeken; zijn mobiel zal wel kapot zijn. Weet je even niet wat je moet zeggen dan raadpleeg je een zakkaartje of zet je een telefonische hulplijn in. ‘Praatjesmakers’ is een populair programma op tv.
Luisteren doen we daarentegen allang niet meer. Een bekende praatgoeroe trekt volle zalen met seminars waarvan de meeste bezoekers alleen het door Youp van ’t Hek bedachte stopwoordje onthouden, terwijl de gemiddelde luistercursus in een muziekschool nauwelijks een handjevol deelnemers trekt. Hoeveel mensen blijven na een omroepbericht nog in de verkeerde trein zitten? Wie weet nog wat een luisterspel is?
Lang geleden vroeg een leerling eens: ‘Meester, wat is beter, spreken of zwijgen?’ De Meester antwoordde: ‘Kijk eens naar de kikkers. Die kwaken dag en nacht maar niemand die naar ze luistert. Neem nu eens de haan. Die kraait alleen ’s morgens drie keer en iedereen weet dat een nieuwe dag begonnen is. Het gaat er niet om hoeveel je praat, maar wát je zegt en wanneer.’ De leerling knikte en zweeg.
