Juli (1)

Juli, tot nu toe een maand van afwisselende wolkenluchten en plotselinge, hevige stormbuien. Woensdagmorgen 29 juni, na hevige stormen de nacht ervoor, reed ik de eerste intercity van Eindhoven naar Den Haag. Overal langs de baan lagen ontwortelde bomen en zware afgebroken takken. Het spoor was echter overal vrij. Een huzarenstukje van de ruimploegen die in alle vroegte met groot materieel waren uitgerukt. Op het kunstwerk uit bovenstaande foto, had ik echter niet gerekend. Ik vermoed dat blikseminslag de oorzaak is geweest, maar in plaats van de boom te vellen, creëerde deze een cartoonesk figuur. Een onwaarschijnlijk toeval? Misschien zijn het ook maar wat losse takken en maakt alleen mijn fantasie er een hond met een hoed van.

Maar wat is een treinreis zonder fantasie?

 

Fantastic Voyage

Enkele jaren geleden, kibbelde een ouder echtpaar over de rijrichting van mijn trein. Uiteindelijk verhuisde de vrouw naar de plek die haar man aanwees, maar o wee als ze nu achteruit zou rijden. Het bracht mij terug naar mijn eigen grootouders. Die waren het ook nooit met elkaar eens. Als de vrouw in de trein op mijn oma zou lijken, kon haar man maar beter gelijk hebben!

Een nieuwsgierige lezer vroeg me onlangs hoe het met de man afgelopen was. Die vraag verbaasde me. Het echtpaar was de aanleiding, maar het verhaal ging over mijn eigen ervaring. Ik had een tijdreis gemaakt, een moment in het verleden mogen kijken. Kippenvel, was dat niet genoeg?

Voor veel mensen niet. De Eindhovense clown Arno Huibers speelde vorig seizoen ‘Icar vliegt’, gebaseerd op de mythe rond Icarus, die met zijn vleugels van was te dicht bij de zon komt en in zee stort. Huibers laat zijn held echter niet sterven maar verdwijnen. Kinderen in de zaal mogen zelf bedenken wat er met Icar gebeurd is.

Toen ik de clown vertelde dat ik het een prachtig einde vond, reageerde hij verbaasd. De meeste volwassenen verweten hem namelijk dat het verkeerd was om mythe en moraal te scheiden. Van fantasie leerden hun kinderen niets.

Een treurig standpunt. Een treinreis wordt toch ook saai als je de wielen niet hoort zingen en klaprozen niet applaudisseren? Toen ik in Rotterdam via een donkere tunnel uit een wormgat ontsnapte, lieten twee fantasieloze agenten me blazen.

Gelukkig staat de zomer weer voor de deur. Reizigers zonder bestemming, die vóór Best al zweven, neem ik mee de tunnel in. Of ze er ooit uitkomen, laat ik over aan hun eigen fantasie…

 

Scherpe tanden loeren op

Kamermuziek in het Groen

Water

Zondag 19 juni, ik doe verwoede pogingen via internet actueel nieuws te vinden over Kamermuziek in het Groen, een evenement dat vorig jaar nog traditioneel plaatsvond in het laatste weekend van juni, maar nu vanwege Vaderdag verplaatst is naar midden herfst. Of deze beslissing Eindhoven als slimste regio ter wereld van de troon stoot, moet nog blijken. Ik voel er niet veel voor om met mijn fotocamera, die beslist niet waterdicht is, te verdrinken in een zee van paraplu’s, dus ik surf wat over het web. (Dat zijn al zeker vijf verwijzingen naar water, en er gaat nog veel meer vallen!)

Zo over de wereld dobberend, kom ik per ongeluk terecht op een site die een Bloedprocessie aankondigt met 600 gekostumeerde figuranten. In Boxtel, dus het zal wel iets katholieks zijn met veel ceremonie, gildes, trommels en vendelzwaaien, maar - als iedereen zijn eigen stok opvangt - weinig bloed. Mijn geest dwaalt af naar het begin van de film Blade, waar vampiers zich in een donkere kelder overgeven aan een even gruwelijke als erotische bloedorgie. Met 600 figuranten kon dat nog best een interessante processie worden. Boxtel zou in één klap voorpaginanieuws zijn. De gemeente waar hemel en hel elkaar één keer per jaar treffen in een strijd op leven en dood. Met daarnaast een advertentie: Figuranten Gezocht.

Bloed

Terwijl ik de straten van Boxtel in gedachte rood zie kleuren en aarzel tussen horrorpartituren en brave kamermuziek, hoor ik vanuit de keuken een afgrijselijke gil. Wordt er een varken ritueel geslacht? De langgerekte uitroep: ‘Bloed,’ weerkaatst tegen de muren. In de echo klinkt, met nog meer gevoel voor drama: ‘Heel veel bloed,’ waarbij het laatste woord zó lang wordt aangehouden dat een normaal mens allang bewusteloos geraakt was. Inderdaad lijkt het even rustig te worden, maar dan vult een alles overstemmend gehuil de kamer. Zo hartverscheurend, dat het zelfs een naderende onweerswolk doet besluiten een stukje tegen de wind in te varen. Dit is beslist geen katholiek gejank, geen moderne uiting van het christelijke Auw. Duidelijk: Ik moet naar Boxtel.

Als het geluid iets in kracht afneemt en het veilig is zonder geluidsbescherming de keuken te betreden, staat mijn vijfjarige nichtje daar met heel haar wezen zielig te zijn. Ze heeft met de kaasschaaf in haar hand gesneden. Haar duim toont een scherpe streep helderrode vloeistof. Moet ik haar meenemen? Daar zullen ze in Boxtel wel raad mee weten! De verwondingen zijn echter zo serieus, dat haar vader ze eerst ontsmet en daarna met een dik verband omwikkelt. Mijn nichtje staat er stil en ietwat beteuterd bij te kijken. Een blik die nog een graadje meelijwekkender wordt als haar moeder haar denkt te troosten door te zeggen: ‘Komt goed uit, je mag van de tandarts toch al niet meer duimen.’

Als de rust is wedergekeerd en het voorval bijna vergeten, komt mijn nichtje dicht tegen me aanstaan. Ze wil iets in mijn oor fluisteren. Daar ben ik normaal niet zo dol op omdat er altijd zoveel vocht meekomt. Maar ik kan nu niet weigeren. ‘Weet je wat het ergste is, ome Geert?’ Ze verzekert zich ervan dat we daadwerkelijk alleen zijn. ‘Het is nog wel mijn lekkere duim!’ Met een uitdagend lachje steekt ze het verband waarin het bewuste lichaamsdeel zich vermoedelijk schuilhoudt, naar mij omhoog. Nauwkeurig houdt ze mijn reactie in de gaten. Ik duw haar zachtjes aan de kant en loop met grote passen de keuken uit. Niet langer treuzelen, mijn besluit staat vast. Ik trek een sweater aan en neem voor de zekerheid een regenjas mee. Kamermuziek vraagt van de luisteraar ook de bereidheid ervoor te sterven. Nauwelijks verschil met Boxtel. Ik hoop alleen dat er dit jaar geen bloed vloeit.

Plu muziek

Hierboven een foto en videoverslag van dit jaarlijkse - gratis toegankelijke - evenement in het Eindhovense Stadswandelpark. Vorig jaar nog de laatste zondag van juni, in verband met Vaderdag dit jaar een week naar voren verschoven. Commercieel misschien leuk bedacht, maar niet slim aangepakt door vooraf geen overleg te plegen met de weergoden. Dat heeft vooral de horeca in de portemonnee gemerkt.

Gelukkig voor hen, zag menig vader in dit evenement de perfecte aangelegenheid de drukte thuis te ontvluchten om hier aan de bar te komen hangen. Niet zo bedoeld natuurlijk, maar een echte kerel gaat nou eenmaal niet in de regen staan. En dat in de bartent consumptie verplicht is, daar maak je een man ook niet blij mee. Of wel?

‘Hé verrek, het wordt droog buiten. Schoonheid, geef mij nog snel een laatste pilsje.’ Hij gooit een muntje op de de bar en drinkt in één teug zijn nog driekwart volle glas leeg.

De kat zijn...

Maar er lopen ook andere vaders rond. Na een optreden van de Holland Baroque Society excuseert een jong exemplaar zich, bij gebrek aan een Fisherman’s Friend, voor de gelaten tranen. ‘Ik dacht dat ik helemaal niet van dat kattengejank hield, maar dit was zó mooi!’ Ik zie dat hij in zijn programmaboekje bij vrijwel alle optredens waar hij is geweest, de letters CD met een uitroepteken heeft gekrast.

Een mooie middag, ondanks - en toch ook een beetje dankzij - het onrustige weer. Jammer dat ik hierdoor de Bloedprocessie in Boxtel gemist heb. Dat wil niet zeggen dat het onderwerp me los laat. De volgende film is dus geheel aan mijn fantasie ontsproten.

 

 

Komkommertijd

Een parabel

Komkommertijd 2011. Depressies zorgen voor een onvoorspelbaar klimaat. Er wordt niets meer uitgezonden vanuit Hilversum. Zendermanagers zijn in de steek gelaten. De producent is failliet. Theater en Concertzaal zijn gesloten. Vanuit de achterklep wisselt een trombone van eigenaar. Tijdelijke krachten aan de lopende band klagen: de dirigent zorgt voor een onhoudbaar hoog tempo in de montagehal. Een celliste kan die verticale handbeweging maar niet onder de knie krijgen. De paukenist wil niet horizontaal. Kinderen zonder schoolzwemdiploma verdrinken in een vijver.

De zeven vette jaren zijn voorbij. De zeven magere worden naar rato verdeeld. Als je veel belasting betaalt, krijg je korting. Tot zeven jaar aftrek. Wie minder aan de staatskas bijdraagt, wordt langer dan zeven jaar beboet. De broekriem moet aangehaald. Extra knellend bij wie toch al geen poot heeft om op te staan. De crisis eist nu eenmaal offers van ons allemaal. De tijd dringt. Er moet zo snel mogelijk een zondebok gevonden worden, anders loopt het uit de hand.

De komst van een uiterst gevaarlijke bacterie naar ons land, geeft politici de mogelijkheid de komkommer als schuldige aan te wijzen. Een levensgevaarlijke groente, besmettelijk. Niet aanraken. Illegaal, dus zeker geen hulp bieden. Barmhartigheid kan leiden tot de dood. De hulpverlener komt in het beklaagdenbankje.

Het volk gelooft het. In grote hoeveelheden worden komkommers uit de schappen geroofd, onthoofd, geraspt of levend gevild. Anderen worden uit hun woning gesleurd, en in stukken gesneden, bloedend op veldsla achtergelaten. Soms zelfs overgoten met een bijtende of brandbare vloeistof.

De leiders van het land zien hun kans schoon. Dit is de mogelijkheid de aandacht af te leiden van de kredietcrisis. Ze hitsten de massa steeds verder op tegen de verachtelijke komkommer. Behalve de economische crisis krijgt deze nu ook budgetoverschrijdingen binnen de gezondheidszorg in de schoenen geschoven. De problemen met hangjongeren in de buurt, verkeersoverlast van drugsrunners en de financiële problemen bij PSV. De ooit zo fiere groente knakt onder de slagen van de beul. Komkommertijd is voorgoed voorbij.

Al snel bewijzen linkse milieuterroristen dat de komkommer helemaal niet de bron van de ziekmakende bacterie is. De Nederlandse boer treft geen blaam. Maar wel of niet de oorzaak, dat doet er in crisistijd niet zoveel meer toe. Het gaat er slechts om een schuldige aan te wijzen, liefst een kwetsbare minderheid, waarop de woede van het volk zich kan richten. Daarbij moet je niet te nauwkeurig zijn. Kies het meest voor de hand liggende. Een gemakkelijk slachtoffer dat bijna geheel uit water bestaat. Een prooi die de schijn toch al tegen heeft. Juist! De komkommer!

Met bakken tegelijk worden ze verzameld en in containers gepropt, om uiteindelijk meer dood dan levend doorgedraaid te worden. Dat doordraaien zal uiteindelijk tot een enorme toename in de vraag naar psychologische hulp leiden, maar dat is een ander verhaal.

Ondertussen grijpt rapper van Binnenlandse Zaken Grandmaster D. de kans om eens hardop voor de microfoon zijn vrije mening te uiten. Iets wat hij eerder van de baas nooit mocht en waar hij dat voortdurend verkrampte gelaat aan te danken heeft. ‘Geïmporteerde groente en fruit dient zich direct te ontsmetten, pellen, schillen of besnijden en in een typisch Nederlands vel te hijsen.’ Hij wil zeggen: ‘Geef Nederland terug aan de Nederlanders,’ maar in ministerstaal klinkt dat als ‘afstand nemen van het relativisme dat besloten ligt in het model van de multiculturele samenleving.’ Na die woorden breekt zijn mond open in vrijheid en hij lacht. Het vlooien van de Grote Gedoger geeft hem vleugels.

Nu heeft Grandmaster D. een kleinigheidje over het hoofd gezien. De komkommer is een rasechte Nederlander. Wordt al eeuwenlang hier geteeld. Cultureel erfgoed dus. Met terugsturen naar land van herkomst, zou The D. zich onsterfelijk belachelijk maken.

Vriend Halve Z. biedt als staatssecretaris onvoorwaardelijk zijn hulp aan. Cultuurminnaars onder elkaar, nietwaar? Halve laat de rapper zien hoe hij het bezuinigen zelf aanpakt en legt een komkommer op de snijtafel. Een klein offer als voorbeeld. Om te controleren of zijn bijl scherp genoeg is, haalt hij het blad met het scherp naar voren, in één snelle beweging langs de hals van Grandmaster D. Die kijkt alsof zijn laatste uur geslagen heeft, maar blijkt geen schrammetje te hebben.

Halve Z. hanteert de botte bijl. ‘We beginnen met 15 procent efficiencykorting.’ Tsjak, daar gaat het eerste stuk groente. Grandmaster D. kijkt zuur, wat is nou 15 procent? ‘Verhoging BTW!’ Daar gaat een groter stuk, water spat uit de wonden. Eigen bijdrage waterkosten? Kas-toeslag? Integratieheffing? De vrienden gaan helemaal op in hun spel.

De stuiptrekkende komkommer is ondertussen gehalveerd. Vocht uit de rafelige wonden drupt op de vloer. Niet genoeg voor de Grandmaster, die nu pas goed op dreef komt. ‘Wat nog meer?’ Hij kijkt Halve peinzend aan. ‘Intrekken subsidie!’ brullen beide in koor. Als schooljongens vallen ze elkaar in de armen. Heel even maar, want nu moet de staats zich concentreren. The D. denkt dat het een misslag is, maar Halve Z. grijnst van oor tot oor.

Wat er nog van het cultureel erfgoed rest, houdt hij tussen duim en wijsvinger omhoog. Niets dan het uiterste stukje groen. Weliswaar de top van de komkommer, culinair hoogtepunt waar je je vingers bij aflikt, maar zonder lichaam volkomen onherkenbaar als de trotse en internationaal gewaardeerde groente die het ooit was. Het deert de heren niet. Als twee puistende pubers,  totaal bevredigd na het afsteken van een rotje, verlaten ze de bezuinigingszaal. Voorzichtig vallen de uitgedroogde stukjes groente van het Kamermeubilair. De Grote Gedoger, die alles vanuit de schaduw heeft gestuurd, glimlacht en ziet dat het goed gaat. Heel goed zelfs…

De moraal van dit verhaal?

 

Drink alleen water. Wantrouw alle blanke rappers, ga niet verder dan Eminem. Respecteer de komkommer. Laat geen geamputeerde lichaamsdelen achter op een bed van sla. Luister naar het weerbericht, maar schrik niet van hevige schommelingen binnen het CDA. Lees Erasmus’ Lof der zotheid (nog een keer) en lach erom. Stop onmiddellijk als je de satire niet meer herkent. Blijf ver van culinaire hoogtepunten en probeer zeker niet zelf de top te bereiken. Slijp je messen, scherp de zwaarden. Opereer niet met een botte bijl. Ren voor je leven als je in het duister een schemerlamp ontwaart. Ga direct naar de huisarts als je groen ziet. Laat je niet doordraaien. Met Edith ‘t Schip-In.

Terzijde: Paling is door geen enkele religie opgeëist en mag daarom niet langer onverdoofd geslacht worden.

Gooi hem nog niet weg! Geurtelevisie komt eraan, dus ook zonder zenders kan je televisie nog van pas komen.

Voor ik het vergeet: elke overeenkomst van Grandmaster D. (ook wel: The D.), Halve Z. en de Grote Gedoger met bestaande personen, berust op louter toeval. Hun handelingen zijn niet gebaseerd op enige werkelijkheid, noch in het verleden, noch in de toekomst. Vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog worden met klem van de hand geweest.
De foto’s op deze pagina zijn volstrekt willekeurig gekozen en verwoorden op geen enkele manier hoe de schrijver over bestaande personen, die dus absoluut niet verward mogen worden met de volkomen fictieve personages in het verhaal, denkt.

 

 

Olifant

Autistisch, intelligent, 99% water & lucht

Eindhoven, internationaal erkend als intelligentste regio ter wereld! Wat iedereen eigenlijk al wist, is nu door de Britse onderzoeker Baron Cohen, neef van Borat, Ali G. en Brüno, wetenschappelijk aangetoond. Geavanceerde technologie trekt begaafde autisten - veelal van het type Asperger - aan. Eindhoven is daarmee niet alleen de slimste, maar ook de meest autistische stad van Nederland. Weet meteen iedereen waar de kreet Eindhoven de gekste vandaan komt. Al toont het chaotische, fietsonvriendelijke, structuur missende netwerk van wegen en fietspaden overduidelijk aan, dat er geen hoogbegaafde autisten in de gemeenteraad zitten.

Eindhoven, stad waar technologie leeft.

Dit is allemaal door langdurig, wetenschappelijk onderzoek bewezen. Maar hoe verklaar je het volgende: Ons IQ is zo hoog, dat het zelfs de wolken bereikt! Voor mij lijkt de vorm een beetje op een olifant, maar haal eruit wat je zelf wilt. Duidelijk zijn in ieder geval de enorme hersenen waarover deze wolk beschikt. Kon zo’n wolk maar een keer boven het Binnenhof verschijnen. Maar dat zou onze Grote Gedoger waarschijnlijk niet toestaan. Er kan er maar één met zo’n grote, gele schemerlamp op zijn kop rondlopen.

 

< Terug naar Treindagboek (juni)       Verder naar Ik Spoor >