Vriendelijkheid
Ik woon sinds kort in een nieuwbouwflat. Een flat met de nodige kinderziektes. Er woont ook een oude Aziatische man. Hij loopt moeilijk, vaak met een stok, maar hij lacht altijd even vriendelijk. En is hij eerder bij de deur, dan houdt hij die voor je open.
Tijdens de laatste zuidwesterstorm lekte het gebouw op vele plaatsten. Bij sommige mensen kwam het regenwater met emmers tegelijk naar binnen. Zo ook bij deze oude man. Ik kwam hem tegen bij de liften. Hij was gestoken in veel te grote rubber laarzen, had een emmer in zijn ene en een dweil in zijn andere hand. En een grote glimlach op zijn gezicht. Vriendelijk groette hij mij.
Terwijl andere bewoners druk gebarend tegen elkaar aan het klagen waren, vroeg ik hem: “Hoe kunt u daar zo rustig en vriendelijk onder blijven. In Nederland worden enorme bedragen uitgegeven aan cursussen klantvriendelijkheid. Iemand als u zou er een kapitaal mee kunnen verdienen. Wie was uw leraar en wat moet ik doen om ook zo te worden?”
Hij antwoordde: “Niet één leraar heeft mij onderricht gegeven in vriendelijkheid, maar ik ontving mijn lessen van vele leraren, en ik leer nog steeds. Mijn leraren zijn alle onvriendelijke mensen. Ik let goed op en onthoud welke gedragingen mij niet bevallen in hun omgang met mij, en ik tracht altijd in de omgang met andere mensen juist die gedragingen te vermijden.”
Hij knikte en stapte de lift in, terwijl op de achtergrond andere bewoners zich luidkeels beraadden op juridische stappen tegen de woningbouwvereniging.
< Naar Columns 2007 Volgende >
