De jaarlijks verplichte EHBO-herhaaldag is voor de meeste personeelsleden niet echt iets om naar uit te zien. Maar het kan ook anders, ondanks de verandering in het contract van de instructeurs die ze mede verantwoordelijk kan maken voor fouten van hulpverleners..
De muziek is een fragment uit het EHBO-lied van Herman Finkers.
“EHBO is mijn lust en mijn leven.
EHBO, mag ik de pleisters even?”
Zo enthousiast als Herman Finkers over EHBO zingt, is het personeel meestal niet over de jaarlijks verplichte herhaaldag. Dat er toch best iets van te maken is, bewees M. toen ik me op een maandagmorgen op de tiende verdieping van de Groene Toren meldde. Probeer maar eens serieus een pop tot leven te wekken terwijl er iemand aan je schouder staat te trekken, luidkeels protesteert dat tante Bep niet gereanimeerd wil worden en daarna in je oor fluistert dat ze de enige erfgename is. Of er heel zielig naast gaat zitten, de arm van de pop optilt en zegt: ‘Kijk, haar vingers zijn helemaal blauw en ze zitten aan elkaar vastgeplakt.’
Soms moet je een vervelende toeschouwer met lichte dwang verwijderen, was de boodschap. Helder en op een ludieke manier gebracht. Ik ben blij dat M. haar nieuwe contract wél heeft getekend, ondanks het feit dat ze daarmee verantwoordelijk kan worden gehouden voor fouten die het personeel als hulpverlener maakt. Finkers zelf besluit met:
“Is enig in zijn soort,
Het heeft me altijd al bekoord.
EHBO, daarvoor doe ik een moord.”
