De vorige keer schreef ik dat de gebroeders Vossen zo intens, meelijwekkend pijnlijk konden kijken. Dat moeten ze zich aangetrokken hebben, want vanavond stonden ze breed lachend in de regen. Op een met (Philips-) kaarsjes verlicht podium speelden ze Regendruppels, een heerlijk miniatuurtje uit de jeugd van Jean Sibelius. Ik ben nog nooit zo aangenaam van de regen in de drup beland.
Die humor hielden ze nog even vast toen het voltallige Storioni Trio, uitgebreid met klarinet, fagot en trompet, even later de Revue de cuisine van Bohuslav Martinů inzette. Het verbaasde mij om in het programmaboekje te lezen dat de delen de volgende namen hadden: Prologue – Charleston – Tango – Allegro. Frans was niet mijn favoriete vak op de middelbare school, maar ik weet toch bijna zeker dat cuisine zoiets als keuken betekent. En zo zag ik ook een pollepel, een keukendoek en een slakom voorbij marcheren. Ongetwijfeld was er nog meer, maar mijn geheugen is soms net een… Terzijde: Grappig om te zien hoe de gebroeders Vossen, als één van hen zelf even niet hoeft te spelen, elkaars partijen mee neuriën.
De Franse componist Erik Satie kan met recht de Beatle van de klassieke muziek genoemd worden. Zoals er op elk moment van de dag, ergens ter wereld wel een Beatles-nummer te horen is, zo moet er ook een film of documentaire te vinden zijn waar één van zijn Gymnopédies of Gnossiennes onder gemonteerd is. De muziek van Entr’acte wordt gelukkig uitgevoerd terwijl we naar de originele film van René Clair kunnen kijken, anders zou die al vrij snel op mijn zenuwen gaan werken. De Beatles waren vermaard om hun LSD gebruik, dat een sterke invloed op hun (latere) werk had. LSD was in 1924 nog niet uitgevonden, maar de heren Satie en Clair moeten beslist ook iets geestverruimends gebruikt hebben om tot dit absurdistische resultaat te komen. Kijk en oordeel zelf:
Voor Schumann was het leven lijden en dat liet hij uit elke noot die hij componeerde blijken. Met het Pianotrio van Ravel heeft het Storioni Trio eindelijk een werk op de lessenaar waarin het alle emoties van het leven tentoon kan spreiden. Ravel weet te ontroeren op een enkele snaar maar zodra je je ogen sluit om even gelukzalig weg te dromen, moet je één ooglid weer optrekken om je ervan te vergewissen dat niet het volledige Brabants Orkest stiekem op het podium heeft plaatsgenomen. Wat een kracht, wat een volume weet dit Trio te produceren. Smaken verschillen, maar met deze muziek bewijst het Storioni Trio echt tot de wereldtop te horen. Terecht vloog de uitverkochte zaal na de slotnoot als één man overeind.
Nog een leuk miniatuurtje was het Praeludium & Allegro van Fritz Kreisler in de stijl van Giulio Pugnani. Een werkje met nogal wat extreem hoge noten op de viool. Zo hoog dat violist Gordan Nikolic letterlijk op zijn tenen moest gaan staan om erbij te kunnen.
Van Samuel Barber kent natuurlijk iedereen het gedragen Adagio for Strings. Om te voorkomen dat iedereen zo laat op de avond – het liep al tegen middernacht – door de muziek in slaap gesust zou worden, is door het blaaskwintet van fluit, hobo, klarinet, fagot en hoorn daarom gekozen voor zijn Summer Music. Om het vakantiegevoel verder te versterken zitten de musici heel knus bij elkaar om een van kaarsen samengesteld kampvuur. De (spook)verhalen die ze daarbij om de beurt vertellen, houden de spanning erin.
Mijn zus kreeg vroeger aan het eind van elke vakantie of kamp een enorme huilbui. Mijn neefje heeft dat van haar overgenomen. Ik heb dat nooit zo begrepen, maar na deze zomer van Barber, met het eind van het Storioni Festival in zicht, moet ik bekennen dat het beeld voor mij ook even wat wazig werd. Vermoedelijk door het ruim vier uur lang in het donker staren. Gelukkig kun je onder het Sextet opus 110 van Felix Mendelssohn gerust een traantje wegpinken. Mensen die bang waren dat ze het echt niet meer hielden, reageerden hun emoties af door tussen de delen door te applaudisseren. De musici zagen het met een glimlach aan.
Voor mij zit de vierde editie van het Storioni Festival er weer bijna op. Alleen zondagmiddag ga ik nog even kijken welke muzikanten ik in de versie van 2016 op het podium mag verwachten. Ik heb nog wel wat tijd nodig om alle optredens van de afgelopen tien dagen te verwerken. Gelukkig heeft Radio 4 overal opnames van gemaakt en zijn de eerste concerten al via Uitzending Gemist terug te beluisteren:
