Als een afgedankt kledingstuk hangt hij over de rugleuning van de stoel. Grijs van het stof dat hij in een jaar verzameld heeft. Een schim van de statige verschijning die hij ooit was. Een leeg omhulsel zonder waarde. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.
In zijn goede dagen, niet eens zo lang geleden, was hij een graag geziene gast bij de elite van onze samenleving. Hij bevond zich in het gezelschap van beroemde componisten, musici, operasterren en dirigenten. De welluidende klanken Mozart, Beethoven, Brahms en Britten had hij over zich heen laten gaan. Tijdens opera’s voelde was op zijn best. De beroemde mezzosopraan Jard van Nes had hem tranen van ontroering doen voelen toen ze ‘O, Mensch’ zong tijdens een uitvoering van de derde van Mahler. Het kippenvel kriebelde toen hij de kans kreeg een complete ‘Ring des Nibelungen’ van Richard Wagner bij te wonen. De warme hand van de bewonderde dirigent Bernard Haitink die ooit in de foyer langs zijn mouw gestreken had, hij kon de plek nog aanwijzen.
Het was allemaal voorbij. Nu hij de nieuwe seizoensbrochure omarmde leek het alsof er een onzichtbare traan op zijn revers viel. Hij zou nooit meer gedragen worden. Nooit meer een concert bijwonen. Nooit meer die majestueuze zaal van binnen bewonderen. Nooit meer de zachte vulling van de stoelen voelen. Hij zou zich nooit meer in het gezelschap van beroemde orkesten of solisten mogen bevinden. Sinds een jaar was het hele concertgebouw non-smoking.
