Requiem voor een gevallen blad

Zodra ze uit de knop kwam, wist ze wat ze wilde: Zo snel mogelijk groot worden en de wereld ontdekken. Gulzig dronk ze van de sappen die haar via de stam en steeds kleinere takjes bereikten. Veel te traag gingen de dagen voorbij. Ze luisterde vol verlangen naar de aangedikte verhalen van jaarringen die vertelden over lang vervlogen tijden toen de wereld in brand stond. Tijdens voorjaarsstormen probeerde het jonge blad zich los te schudden om met de wind mee te waaien op avontuur. Tijdens hevige regenbuien deed ze pogingen om met de druppels mee te vallen. Allemaal tevergeefs. De boom waaraan ze hing, hield haar stevig vast.
       Toen ontdekte ze dat ze het vermogen had te ademen. Zodra de zon zich liet zien zoog ze met alle kracht die ze in zich had kooldioxide naar binnen. De zuurstof die ze uitademde bracht haar in hoger sferen en in gedachte vloog ze ver boven de boom. Dagen waarop de zon zich niet liet zien, verveelde ze zich eindeloos.

Naarmate ze ouder werd begon de drang om over de wereld te reizen af te nemen. Ze genoot van de rust op een windstille dag. Ze voelde dat de sappen niet meer zo gemakkelijk door haar heen stroomden en ook het ademen ging haar niet meer zo goed af. Ze zag hoe haar familieleden langzaam vlammend rood en oranje kleurden. Eén voor één daalden ze af naar de warme deken aan de voet van de boom. Ze berustte in haar lot. Het was goed zo. Met haar laatste adem voelde ze dat ze begon aan de reis waar ze haar hele jeugd van gedroomd had. Een zuchtje wind droeg haar zachtjes weg van haar geboortegrond.

Ze merkte niet meer dat ze neerkwam op de koude, stalen rails van de spoorwegen. Ze was er zich niet van bewust dat ze na haar dood voor veel ophef zou zorgen. Gladde sporen, glijdende treinen, vierkante wielen, vertragingen en geïrriteerde reizigers. Ze zou volgend jaar gewoon weer opnieuw geboren willen worden.

 

****

De muziek komt uit het Requiem van Fauré, gezongen door het King's College Choir, Cambridge.