De musici van het Storioni Trio moeten vreemd hebben opgekeken toen ze de envelop met daarin de beloofde compositie van Nico Muhly openden. Zo weinig noten? Inderdaad bevat Triple Concerto dat zaterdag 22 januari zijn wereldpremière beleefde, weinig virtuoze passages. Muhly, die eerder de soundtrack van The Reader componeerde, heeft hier een soortgelijk werk afgeleverd. Het is heel programmatisch en laat de solisten zelden tegelijk spelen. De subtiele begeleiding door Britten Sinfonia laat duidelijk horen dat het drama is, zonder al te veel van het verhaal te verraden. Ondanks de toegankelijke klanken, is het moeilijk structuur in de compositie te horen. Maar hoort dat niet zo in een goede film? Eerst worden alle verschillende lijnen uitgezet en pas op het eind komen die bij elkaar. Je moet de plot niet voortijdig verraden. Hoewel het verhaal nog geschreven moet worden, schat ik de film bij voorbaat al goed voor drie Oscarnominaties. Eén voor de muziek, één voor de mannelijke en één voor de vrouwelijke hoofdrol.
Van Muhly wordt weleens beweerd dat hij de redding is voor de klassieke muziek omdat hij zo gemakkelijk op en neer beweegt tussen verschillende genres. Ik hoop het, maar ik heb zo mijn twijfels. Zijn medewerking aan The Crying Light van Antony and The Johnsons heeft de plaat voor veel popliefhebbers minder toegankelijk gemaakt dan zijn voorgangers. En andersom zie ik verstokte bezoekers van traditionele klassieke concerten nog niet zo snel in de rij staan voor een experiment van Muhly en Teitur, zoals de Confessions-tour.
Dat blijkt ook wel als na de pauze het Storioni Trio het Pianotrio in G van Joseph Haydn speelt. Deze ruim twee eeuwen oude muziek, zonder ander doel gecomponeerd dan uitsluitend ter vermaak, levert de muzikanten – terecht overigens – een staande ovatie op. Blijkbaar voelen veel luisteraars zich toch het prettigst bij Andante – Poco Adagio, cantabile – en nu opschieten: Presto! De zekerheid van oude, vertrouwde structuren in plaats van een verhaal waar je zelf de beelden nog bij moet verzinnen.
Toch komt ook de popmuziek opnieuw aan bod. Klassieke popmuziek welteverstaan. Hoe moet je anders de Danza del terror, Danza Ritual del fuego en Danza del juego de amor uit El amor brujo van Manuel de Falla noemen? De zaal begon bijna ritmisch mee te bewegen. Al kwam dat natuurlijk ook door het aanstekelijke spel van Pekka Kuusisto en Vladimir Mendelssohn.
Violist Vadim Repin lijkt in eerste instantie het tegenbeeld van de beweeglijke Pekka Kuusisto. Kalm voortschrijdend met opgeheven hoofd, lijkt hij zich hoog verheven te voelen boven zijn publiek. Hij improviseert niet zoals zijn Finse collega, maar speelt met een ijzingwekkende precisie wat er op papier staat. De zaal springt dan ook direct overeind als de slotnoot van het Vioolconcert in d van Felix Mendelssohn geklonken heeft.
Toch is ook die ijskoude houding schijn. De grappige, maar met respect voor het origineel geschreven Carmenfantasie van Franz Waxman breekt het ijs. Vooral de speelse manier waarop Waxman het Habanera heeft bewerkt, doet zowel muzikant als zijn publiek glimlachen. Vadim Repin komt tweemaal terug voor een toegift. De eerste keer voor een reprise uit Carmen, de tweede keer vraagt hij de concertmeester het orkest pizzicato akkoorden te laten spelen. Als het naar zijn idee luid genoeg klinkt, begint hij te variëren op een mij maar al te bekend melodietje.
Heel in de verte hoor ik mijn vader uit een diepe slaap ontwaken. Mijn vader was geen groot liefhebber van klassieke muziek, maar dit wijsje floot hij bijna dagelijks. Het fluiten ging over in neuriën en dan zong hij een paar regels:
Ik wou dat ik van was was, En jij van terpentijn. Dan konden we samen in ’n potje, Wat zou dat gezellig zijn…
Eigenlijk kun je daarmee in drie woorden de hele avond samenvatten: Was en terpentijn. Ik ben alleen vergeten wat het resultaat van dat mengsel is. Maar ik heb nog een hele week om dat uit te vinden. Met onder andere Muhly tegen Bach en Muhly tegen Schumann. Ik houd wel van een beetje avontuur!
