Het was donker buiten, echt donker. Niet het grijzige donker van de nacht, maar echt zwart. Zo zwart als je alleen ziet tijdens een onbewolkte nacht in een gebied waar weinig lichtvervuiling is. Maar dat kon het ook niet zijn want er was geen maan, ster of planeet te zien. Het was alleen maar zwart.
We waren nog maar net van het station vertrokken toen er plotseling drie frontseinen voor me opdoken op slechts enkele meters afstand. Hoewel ik zeker wist dat het niet het geval was, was het eerste dat door me heen schoot: Ik ben een rood sein gepasseerd, dit wordt een aanrijding! Op het allerlaatste moment gingen we echter door een wissel naar rechts. Ik had dat wissel helemaal niet gezien maar wat veel erger was, ik had totaal niet gereageerd. Ik had gewoon gewacht op wat onvermijdelijk leek. Ik had geen tyfoon gebruikt, de dodeman niet losgelaten, zelfs geen poging gedaan mijn hand naar de remhendel te bewegen. Onvergeeflijk, ik voelde me totaal ongeschikt als machinist. Nog erger was het dat mijn moeder en mijn neefje van vier achter mij zaten.
Mijn moeder stapte uiterlijk volkomen onbewogen uit. Mijn neefje riep hard: ‘Nog een keer!’ Ik strompelde er wat achteraan zodat ze niet zagen dat ik nauwelijks op mijn knikkende knieën kon blijven staan. We liepen terug naar de ingang. Opnieuw langs dat bord waarop stond: “Wereld 3, Stalen Monsters. Niet geschikt voor kleine kinderen.” Geen woord over het rijdend personeel. Op deze misser na toch wel een aanrader hoor, dat Spoorwegmuseum.
