Anabel

 

Iemand zei: ‘Dit is Anabel,
Ze moet nog naar het station.
Neem jij de wagen, dan haalt ze het wel.’
Ik zei: ‘Da’s goed’ en reed zo stom als ik kon.

Een razend populair liedje van Hans de Booij. Ik ontmoette Anabel vorige week in Utrecht, maar zo’n meegaande vrouw als in het liedje is het beslist niet. Ga zeker niet ‘zo stom mogelijk’ autorijden, want je krijgt de wind van voren. Probeer je haar te overstemmen door het volume van de stereo op te schroeven, dan gaat ze er prat op dat ze altijd vijftien decibel méér kan produceren.

Wat tekstschrijver Herman Pieter de Boer wel goed heeft opgemerkt, is dat ze vaak bij stations te vinden is. Ze staat daar dan als eenzame wereldverbeteraar. Ziet ze onrecht, dan zal ze daar luidkeels tegen protesteren. Ook al staat ze helemaal alleen tegenover een grote groep rebellerende schooljeugd, ze wijkt niet van haar plaats. Maar ze is op haar best in de nacht. Haar mooie ronde vormen en de zachte roze gloed die ze dan verspreidt zijn adembenemend.

Anabel, of beter ANAbel, is dan ook speciaal door Prorail ontworpen voor de rustige uurtjes. Het staat voor Automatisch Niveau Aanpassende bel. Een overweg die ’s nachts met weinig geluid omwonenden een gezonde nachtrust gunt, terwijl ze in de spits een flink volume kan produceren. Ik weet zeker dat moeilijke slapers het hartgrondig met Hans de Booij eens zijn:

ANAbel, het wordt niets zonder jou…

*****

Meer nieuwe toevoegingen deze week:

Wederopstanding

Occult bloed

Reizen in stilte

Twijfel

Het witte paradijs

Een bundel dierengedichten van Ivar Wakker

 

< Terug naar week 16       Verder naar week 18/19 >