De Middelmaat
Van onze directie moeten we, met het oog op toekomstige aanbestedingen, een excellente service gaan verlenen. (Goed nieuws voor de werknemers die tegen al die Engelse termen zijn; Excellent is van Latijns/Franse afkomst, maar dat terzijde.) Een middelmatige prestatie klonk vroeger op school al negatief maar je haalde er nog wel je diploma mee. Nu is het absoluut onvoldoende. Ik zou het nog sterker willen stellen: De middelmaat is ronduit gevaarlijk! Ik zal het uitleggen.
Een paar weken geleden reed ik de stoptrein van Breda naar Tilburg. Net voorbij Gilze-Rijen fietsten drie maten zo snel mogelijk in de richting van een overweg waarvan de bomen net gingen sluiten. De afstand tussen de drie onderling maakte duidelijk dat ze afgesproken hadden vóór de trein tussen de bomen door te slingeren.
Voorop de stoere jongen van het drietal. De aanvoerder van het groepje, held van het schoolplein. Voorovergebogen over zijn stuur keek hij me met de punt van zijn tong tussen zijn lippen, met een uitdagend lachje aan. Toeter dan alsjeblieft. Geef me nog meer status, maak me nog groter. Ik gunde hem die eer niet.
Helemaal achteraan fietste het kleinste maatje. De lafaard, de loser van het trio. Hij had er weliswaar mee ingestemd over de gesloten overweg te fietsen maar was het nooit werkelijk van plan geweest. Er zou wel iets mis zijn met zijn fiets. Zijn ketting zou te los liggen, zijn banden te slap maar nooit zou hij iets doen tegen de wet of de wil van zijn moeder.
Maar dan die tweede, de echt gevaarlijke, de middelmaat! Aanzetten, want hij kon zich niet laten kennen voor zijn leider. Maar wat als hij zou vallen? Dus terug laten zakken. Ze zouden hem uitlachen op het schoolplein, toch weer aanzetten. Steeds keek hij met een angstige blik even naar de trein en probeerde de afstand in te schatten. Hij probeerde te berekenen hoeveel tijd hij nog had maar in zijn paniek schoot de natuurkundige formule hem niet te binnen. De voortdurende twijfel sloeg zo van hem af dat het zelfs mij in de cabine bereikte. Wat moest ik doen? Een flinke brul op de typhoon kon hem zo doen schrikken dat hij besloot zijn poging op geven maar het kon hem ook net die adrenalinestoot geven om juist door te gaan. Voor hem was immers wel getoeterd, dat zou hem voor minstens 24 uur een held maken. Meer aanzien op het plein dan de hoofdmaat.
Ik heb niets tegen stoere jongens. Alles of niets, durfkapitaal, hedgefunds, eenzaam aan de top of totaal berooid in de goot. Ik heb een zwak voor losers. Altijd de gemakkelijkste oplossing, nooit twijfelen, rijtjeshuis in een eenvoudige wijk, simpelweg je hele leven gelukkig.
Maar die middelmaat! Eeuwige twijfelaar, twaalf ambachten dertien ongelukken, maagzweer, sonjabakker-jojo, hartaanval vóór je vijftigste. Maak nu eindelijk eens een keus. Want op deze manier mis je altíjd de trein. Wat in dit geval voor ons allebei dan weer een voordeel was.
< Vorige Volgende >
