De Jongens
Jim Heynen is een Amerikaan met Nederlandse voorouders. Hij schrijft korte, humorvolle verhaaltjes over het leven van een aantal jongens op het platteland. Kleine anekdotes over de ontdekkingstochten van kinderen tot een jaar of twaalf in hun omgeving. Over de kip en de haan, oom Jack, de blinde pony en de dood op de boerderij. Niets moralistisch maar verhaaltjes die je met een lichte tinteling op je huid achterlaten.
Op een warme lenteavond in april werd ik door de treindienstleider gewaarschuwd voor spelende kinderen langs het spoor. De politie was onderweg. Toen ik beweging boven het hoge gras zag, zette ik de trein stil. Een groepje van vijf of zes kinderen was met schepnetjes en emmers in de weer aan een slootje tussen het spoor en een weiland. Dreigen met politie leek me wat overdreven dus wilde ik ze vragen van het spoor weg te gaan. Het klonk meer als: ‘Nog wat gevangen jongens?’
‘Neuh,’ zei de oudste terwijl hij opkeek. ‘Maar misschien is het nog te vroeg voor kikkervisjes.’
Hij keek wat argwanend naar de stilstaande trein en een langzaam naderende van de andere kant. Dat moet toch een imponerend gezicht geweest zijn.
‘Maar we gaan het wat verderop proberen want volgens mij hebben jullie schrik van ons.’
Ik bedankte hem vast voor de medewerking en zette de trein weer in beweging. Ik wreef een keer over mijn arm. Jim Heynen zou er zo een verhaaltje van kunnen maken; De jongens besloten die dag kikkervisjes te gaan vangen…
< Vorige Volgende >
