Het achtergrondgeluid is een voorbeeld van de in de tekst genoemde 'minimal music'. Het heet 'A Gentleman's Honor' en komt van 'The Photographer' van Philip Glass.
Als een zwaan…
‘Deze jongedame wil je wat vragen,’ zei de conducteur. Aan de manier waarop hij haar de cabine in leidde zag ik dat ze blind was.
‘Ik wil zo graag weten wat een machinist voelt tijdens het rijden,’ zei ze.
Ik dacht even na en zei toen: ‘weet je wat minimal music is?’
‘Jazeker,’ zei ze. ‘Hypnotische muziek die bestaat uit veel herhalingen maar steeds een beetje anders klinkt.’
‘Nou, zo is het op het spoor ook. Van biels naar biels verandert er niets, maar van begin- naar eindpunt is een wereld van verschil.’
‘Maar is dat dan niet saai? De hele dag naar ijzeren rails kijken?’
‘Je mag ook naar links en rechts kijken,’ zei ik. ‘Vergelijk het met de vlucht van een zwaan. Die heeft zijn ogen aan de zijkant van zijn kop. Bovendien is het uitzicht elke dag anders, je ziet als het ware de seizoenen aan je voorbij glijden.’
‘Dat maakt je dan wel bewust van de tijd,’ zei ze treurig. ‘Elke winter besef je dat er wéér een jaar voorbij is.’
‘Je hoeft toch niet persé met de tijd mee te gaan? Als je kinderen in de sneeuw ziet spelen mag je toch best terug gaan in je herinnering?’
Ze fronste haar wenkbrauwen en was even stil. Toen verscheen er een glimlach om haar lippen. ‘Hypnotisch als een zwaan terugglijden in de tijd,’ fluisterde ze. ‘Het lijkt me een mooi beroep.’
‘Ja,’ zei ik, al had ik geen idee wat ze zich erbij voorstelde.
