2012 wordt een moeilijk jaar voor schouwburg en muziekgebouw. Het gif dat dit kabinet gebruikte om Kunst te doden, heeft zich wijd over water en lucht verspreid.
Week 52
Horror-winter, dat was ons beloofd. Het is weliswaar net een horror-verhaal als je naar buiten kijkt, maar de wisselverwarming kan terug naar de konijnen en je hoeft niet bang te zijn voor bevriezing van de plaszak. De horror-winter breekt warmte-records, terwijl de ijsmeesters en rayonhoofden al een datum voor de tocht der tochten plannen.
Ik heb trouwens nog helemaal geen 2012-gevoel. Dat maakt de stap terug, naar week 52 van 2011, wel gemakkelijker, maar maandag zal het toch echt 2 januari zijn en kan ik niet thuis blijven omdat het voor mij Nieuwjaar is. Hoewel, ik heb best goede redenen om me te vergissen. Door het schuiven met diensten binnen de roosters in het kader van de nieuwe 'feestdagenregeling' heb ik tussen 21 en 31 december vrijwel onafgebroken gewerkt. Niet dat ik het erg vind om met kerst te werken, maar af en toe een dagje vrij om boodschappen te doen, is toch wel prettig. Nu ben ik verplicht op 1 januari vrij, terwijl ik zo graag het jaar begin met een rondje Nieuwjaarsnachtnet. Ik heb dus alle feestelijkheden gemist. Troostende gedachte dat het kerstdiner voor het personeel van de NS dit jaar, op de meeste standplaatsen, goed verzorgd was. Jammer dat mijn pauze te kort was om het ook daadwerkelijk op te eten. Met het bijwerken van mijn website liep ik al achter, dat is alleen maar erger geworden. Ik stel het nieuwe jaar dus nog een week of drie uit.
Maar aan de kerstboom van een machinist kan geen enkele boom tippen.
Nog een vrolijk, opbeurend verhaal:
Kerstverhaal met lucifers en zo...
Tweede kerstdag, maandag 26 december, was ik aan het begin van de avond onderweg van Den Haag naar Venlo. Ik reed net het station van Tilburg uit, toen ik een ster zag. Pardon, toen de treindienstleider belde. Met duidelijke tegenzin gaf hij een verzoek van de KLPD aan me door. Een persoon die hij gedetailleerd beschreef, was die dag niet teruggekeerd naar de instelling van de GGZ waar hij verbleef. De politie wilde dat ik naar hem uitkeek langs de voetbalvelden. De enige reden die ze hadden om juist daar te zoeken, was dat hij daar de vorige keer ook zat.
Het was geen officiële Aanwijzing VR om voorzichtig – d.w.z. met maximaal veertig kilometer per uur – te gaan rijden, maar om ongelukken te voorkomen nam ik het wel zo op. Voor kerstdagen was het dit jaar opvallend stil wat betreft zelfdodingen op het spoor, en dat wilde ik graag zo houden. Omdat ik niets wist van de geestelijke gesteldheid van deze wegloper, reed ik met een slakkengangetje langs de sportterreinen en er voorbij tot de overweg ongeveer een kilometer verderop. Ik had niemand langs het spoor aangetroffen – hoewel ik die in het duister ook best gemist kon hebben – alleen iemand gehurkt in de regen op het fietspad zien zitten. Zo gaf ik dat ook door aan de treindienstleider.
Door dit oponthoud had ik ondertussen wel een vertraging opgebouwd van bijna tien minuten. Dat zou een probleem kunnen worden voor reizigers die in Eindhoven over wilden stappen op de intercity richting Maastricht. En dat waren er heel wat. De treindienstleider Tilburg was echter volop bereid me een duwtje in de goede richting te geven. Alle, maar dan ook werkelijk alle seinen op mijn spoor toonden veilig groen. Ik reed op topsnelheid naar Boxtel, op het laatste moment zachtjes remmend, zodat ik met een ‘iets-meer-dan’ tachtig, zonder ingreep van de ATB, direct na de bocht mijn snelheid weer kon verhogen. De Tijdelijke Snelheids Beperking (TSB) die honderd kilometer per uur toestond, passeerde ik met ruime marge, maar met correctie en enige afronding naar beneden, kwam ik toch heel aardig in de buurt. Met 140 kilometer per uur door de tunnel in Best en op naar het laatste rechte stuk. De vertraging was ondertussen teruggelopen naar vijf minuten. Een perfect staaltje van samenwerking tussen treindienstleider en machinist, ProRail en NS.
Ik had bewust nog niets over de oorzaak van deze vertraging omgeroepen. Ik wilde niemand blij maken met een dode mus. Nu ik zeker wist dat ik de aansluiting ging halen, bereidde ik een feestbericht voor. Een kerstfeestbericht met veel tegenslag en toch een happy end:
Goedenavond dames en heren. Zoals u gemerkt hebt, hebben wij bij Tilburg een kleine vertraging opgelopen. Dat kwam doordat er een verwarde man langs de rails kon lopen. Om u toch een beetje warm te houden deze laatste kerstavond, hebben wij er – in samenwerking met de verkeersleiding van ProRail, het laatste stuk flink de vaart in gezet om de aansluiting naar Maastricht te kunnen halen. Hier en daar hebben we er wel een kleine overtreding voor moeten maken, maar zo kan ik u tenminste nog enkele prettige kersturen wensen.
Ja, dit bericht zou de reizigers nog gelukkiger maken dan ze nu al waren. Tegenslag overwinnen door iets meer te geven dan eigenlijk mogelijk is, dat is toch de ware kerstgedachte. Bij Eindhoven Beukenlaan begon ik rustig af te remmen. Tot mijn vreugde had de treindienstleider ervoor gezorgd dat het sein op spoor twee in Eindhoven ook al op groen stond, zodat ik met een vaartje van zestig op het perron af kon rijden. Precies twee minuten te laat bracht ik de trein in Eindhoven tot stilstand en opende de deuren. Twee minuten, daar had de intercity naar Maastricht op moeten wachten.
Had moeten wachten. Maar hij had niet gewacht. Misschien omdat er in de informatieborden boven het perron ongeveer vijf minuten vertraging stond, in plaats van twee. Misschien omdat de treindienstleider Tilburg zijn Eindhovense collega niet had ingelicht. Misschien omdat de treindienstleider Eindhoven verzuimd had het sein op spoor 1 uit de automatische bediening te halen. Misschien omdat er een hoofdconducteur op zat die altijd strikt – dus ook op zon- en feestdagen – volgens de regels der punctualiteit handelde. Misschien had ik nog dichter tegen de snelheidslimiet moeten rijden. Misschien had ik het verzoek van de KLPD minder serieus moeten nemen. Misschien, het maakte geen verschil. Mijn feestelijke omroepbericht kon de vuilnisbak in. Ik zag alleen maar boze en teleurgestelde mensen aan de overzijde van het perron lopen. Die moesten nu bijna een half uur wachten op de volgende intercity. Het tafereeltje paste niet echt in mijn kerstsfeer. Gelukkig hoefde ik zelf niet naar buiten om te proberen het onverklaarbare te verklaren. De conducteur floot, sloot de deuren en ik reed door naar Helmond en Venlo. Nadat mijn achterlichtjes het station verlaten hadden, stonden de overstappers op een koud en kaal perron.
Heeft er iemand nog luciferhoutjes?
Schalkwijk
Zelfs de trekvogels houden het in Nederland voor gezien
De SLT en andere griezelverhalen van het spoor. Vergeet niet het gratis e-boek te downloaden. Klik op de afbeelding hierboven.
Door het zijraampje lijkt het toch net of je in een - heel laag vliegend - vliegtuig zit? Zelfs de trekvogels vliegen mee.
Vuurwerk
Nee, er stond geen trein in brand - voor zover ik weet tenminste - ik heb het hier over het echte vuurwerk dat tijdens de overgang van 2011 op 2012 weer voor veel overlast zorgde. Huisdieren die radeloos, doodsbang tegen de muren opliepen, herten die verstrikt raakten in prikkeldraad, huismussen en koolmezen die van schrik van het dak vielen, gedesoriënteerde trekganzen die nu een graad of vijf te ver westwaards vliegen en nooit meer vaste land onder hun voeten zullen voelen, de kostbare inzet van duizenden politiemensen, oogoperaties, brandwonden, in de fik gestoken containers, brievenbussen, auto's, enorme uitstoot van zeer schadelijke stoffen, overschreden geluidsnormen, enkele dodelijke steekpartijen en een onvoorstelbaar dierenleed, vaak met fatale afloop.
Ja, Nederland is in crises. Wat een feest. De nieuwbakken dierenpolitie kan in ieder geval flink aan de slag. Kom op, honden en katten van Nederland. Ratten, verenigt u en kom naar het Binnenhof. Doe massaal aangifte wegens mishandeling en zie hoe Geert Wilders daadkrachtig tegen dit links-elitaire vuurwerktuig optreedt!
Het uur nul
Vier minuten later
Weer zeven minuten later
Jammer dat het altijd weer zo eindigt
Kunst van Masjinist
Kunst, een woord dat je beter niet meer hardop kunt uitspreken. Alleen achterlijke culturen doen aan kunst, wij Nederlanders steken vuurwerk af. Het Alhambra is dus barbaars, een vuilcontainer opblazen een heldendaad. Masjinist begrijpt het niet. Dat is niet erg want hij leeft immers in een speelgoedwereld. Hij wilde hier graag wat werk van zijn hand laten zien. Dat kan natuurlijk. Op internet is plaats voor iedereen, achterlijk of superieur. Oordeel zelf of dit kunst is of niet. Maar ik vind het ongelooflijk dat deze werken door een plastic poppetje, van een paar centimeter hoog, geschilderd zijn. Dat kan toch alleen maar op het spoor...
